1993-2003


Trijntje van Eerde-Snoek, Jo Visser-Ras en Willie Bakker-Koffeman hebben de fakkel ondertussen doorgegeven, maar raken nog steeds laaiend enthousiast als het gaat over Urk op de Planken. Niet vreemd, want Urk op de Planken is een beetje 'hun kindje'. Het waren deze drie vrouwen die elkaar troffen in 1992 bij de bakker en afspraken: 'Wij gaan iets met toneel organiseren op Urk'.


Ontstaan
"We waren bij een bijeenkomst geweest van de Dialectkring. Dat was zo gezellig, al die oude verhalen die verteld werden in het dialect, prachtig. Toen we elkaar de volgende dag bij de bakker tegenkwamen, zeiden we: 'Hier moeten we meer mee doen. Dindua is er niet meer, laten we kijken of we een nieuwe toneelvereniging op kunnen richten", vertelt Trijntje van Eerde over het allereerste begin van Urk op de Planken. De drie benaderden verschillende plaatsgenoten, zoals Jaap Bakker, Albert van Urk, Riekelt Nentjes, Grietje Bakker en Geertje Kramer. Iedereen bleek enthousiast en een toneelstuk bleek er ook te zijn. Jaap Bakker had nog het één en ander liggen wat hij voor een buurtvereniging geschreven had en uitermate geschikt bleek voor Urk op de Planken.

Repetities
"Onze teksten leerden we op maandag tijdens een 'bekkien'. Dan waren we met z'n drieën en speelden we tijdens de koffie onze rol", lacht Willie. Van toneelspelen hadden ze geen kaas gegeten, maar met name Jaap Bakker bleek het één en ander te weten. Altijd met je gezicht naar de zaal toe en flink overdreven articuleren, luidden de twee belangrijke opdrachten tijdens de eerste repetities. "Jaap heeft veel werk aan ons gehad. Van hem leerde ik dat ik me in moest leven in een bepaald persoon. Dan nam ik een oud Urker 'mins' in gedachten en speelde ik haar. Dat werkte voor mij fantastisch. Jo had dat juist weer niet nodig. Zij was een geboren toneelspeler'', aldus Willie. "Het repeteren was altijd een hele serieuze aangelegenheid. We hadden nooit zoveel lol als weleens gedacht werd."

K-k-k-koud
Het eerste onderkomen van de toneelvereniging was in 't Jeugd, waar Urk op de Planken het daglicht te zien kreeg. Daarna mochten de leden hun rollen in de schuur van de Fruithal op het oude industrieterrein oefenen. "Daar was het k-k-k-k-koud", zegt Jo. "Tijdens het oefenen hadden we de mutsen tot over onze oren. Later zaten we in boxen en boerenschuren. Altijd te klein, te koud of te vochtig. Soms moest je eerst de kachel uitdoen, voordat je bijvoorbeeld koffie kon zetten. Deed je dat niet, dan sloegen de stoppen door."

Maar hoe dan ook, de acteurs waren er na een jaar van iedere week oefenen klaar voor. Het optreden, drie avonden, kon beginnen en Urk keek er naar uit. De toegangsbewijzen waren in een mum van tijd verkocht en via de Klintjes in Het Urkerland probeerden de laatkomers alsnog een kaartje te bemachtigen. Drie avonden volle bak dus, met twee prachtige acts. En een paar foutjes. "Maar niemand die dat zag. In dat jaar hebben we ook leren improviseren. Toen Willie een brief moest schrijven en haar pen en het papier achter de coulissen had laten liggen, vond ze daar heel spontaan wat op. Zelf vergat ik ook een zin op te zeggen en de souffleuse probeerde mij dat duidelijk te maken. Ik keek haar aan en dacht: 'Wat bedoelt zij nou?' Riekelt Nentjes loste het op door mijn zin in zijn rol te verwerken. Zo zie je maar, toneelspelen doe je niet alleen, maar met een heel team. Al moet er wel altijd één uitspringen", vertelt Jo. De reacties na de uitvoeringen waren overweldigend. "Dat was echt fantastisch. Er was behoefte aan zo'n Urker avond met toneel. Dat werd ons toen wel heel erg duidelijk", zegt Trijntje.

De drie dames bleven tot 1999 lid van de toneelvereniging. Maakten vier uitvoeringen mee, met als hoogtepunt 1995 en 1997. Zes avonden in de week volle zalen, blijde mensen en leuke reacties. In 1999 was het minder, toen Urk op de Planken naar de sporthal uitweek en het massaler aanpakte. "Dat was een zenuwentoestand", kan Jo zich nog goed herinneren. "Het licht en geluid slecht geregeld, te veel spelers en een te grote zaal. Dat was niet best." Toch kijken Trijntje, Willie en Jo met genoegen terug op al die jaren Urker toneel. "Als je wat ouder wordt en je kunt niet alle rollen meer aan, dan moet je er een punt achter zetten. Dat was voor ons geen makkelijk besluit, maar de jongeren moeten ook een kans krijgen. Urk op de Planken moet immers doorgaan, dan is verjonging zo af en toe best goed. Maar we missen het nog steeds, het blijft ons kindje", besluiten de drie initiatiefnemers.

 

2003-heden

 

In 2003 bestond Urk op de Planken tien jaar. Dit werd gevierd met een jubileumuitvoering in een uitverkocht Irene. Er werden twee stukken opgevoerd, waarbij het publiek kon genieten van een serie prachtige types. Zo speelde in het stuk “Het huwelijksbureau”. Sjoerd Bakker de boer uit Brummen die uit was op de hand van een Urkse schone en de bemoeizuchtige buurvrouw die op unieke wijze werd neergezet door Jennie Snoek. In het stuk “Wat kan un mins beleven in het ziekenhuis” werd zieke bessien neergezet door erelid Grietje Bakker en kwam Jopie uit Amsterdam langs om zijn vriendin uit Urk (het meissie in de rooie nachtjapon) te bezoeken (gespeeld door Geertje Bode). Hilariteit alom.

 

2005 was voor Urk op de Planken het jaar van de uitvoering in de tent op de haven. Urk vierde feest en in de feestweek in mei vertolkte de Urker toneelvereniging twee stukken die met furore op de planken werden gezet: “Oorlog in de kraamkamer” en “Winkelen in Wijk 2”. In het stuk over wijk 2 werd de rol van Lub van de 15 op unieke wijze vertolkt door Lucas Visser. Velen zullen zich dit nog kunnen herinneren. Zelfs de vrouw van Lub, die in het publiek zat, dacht dat haar eigen man op het toneel stond.   

 

Urk op de Planken heeft ook twee sinterklaas voorstellingen op het toneel gezet. Speciaal voor de kinderen maar ook de ouders hebben van deze bijzondere uitvoeringen genoten. Heel Urk stond op zijn kop toen bekend werd dat de ring van Sinterklaas gestolen was. Een zoektocht door twee snelle Pieten door het dorp leverde niets op maar in het Irene kwam de climax toen de boef ontmaskerd werd. In een tweede voorstelling werd gezocht naar een vervanger voor de sint die met Spaanse griep te bed was geraakt. Vele zogenaamde opvolgers kwamen voorbij. Wat te denken van een Plopsint of een Zwarte Klaas. Helaas, de juiste kandidaat werd niet gevonden. Gelukkig voor alle kinderen werd Sinterklaas op tijd weer beter en konden de cadeautjes op tijd hun bestemming bereiken.

 
In 2006 bracht Urk op de Planken een uniek stukje Urker geschiedenis voor het voetlicht: de kapsalon van de ober. Hier werd niet alleen geknipt en geschoren maar werd onder onder het spelen van een potje schaak de Urker politiek belicht. In het stuk waarin de ober prachtig werd vertolkt door Jacob Kapitein, dacht Jacob Bakker een miljoen geërfd te hebben. Die centen gingen mooi aan zijn neus voorbij en zijn vrouw kon haar al aangeschafte nieuwe garderobe weer terugbrengen.

 

Van 2007 tot 2009 is het rustig geweest op het Urker toneel. In mei 2009 heeft Urk op de Planken een Open Repetitie op touw gezet en niet zonder resultaat. Er zijn een aantal nieuwe leden tot de club toegetreden en ook is er een nieuwe regisseuse aangetrokken.

 

Vanaf de zomer 2009 tot het voorjaar 2010 zijn de leden, onder aanvoering van Albert Kaptein, bezig geweest met de verbouwing van de repetitieruimte. Ieder heeft zo op zijn eigen manier zijn steentje bijgedragen aan wat het nu geworden is: een prachtig Urker theater. Een theater waar onder leiding van een nieuwe Urker regisseur de voorbereiding op de nieuwe uitvoering in november 2010 kan plaats vinden.